(சுத்தமான கற்பனை. உண்மைப் பெயர்களும், சூழலும் சுவை சேர்க்க கலக்கப்பட்டிருக்கின்றன.)
விமான நிலையத்திலிருந்து வெளியே வரும் போது சரியான பசியுடன் வந்தேன். மதுரையிலிருந்து கொழும்புவுக்கு வரும் அந்த குட்டி விமானத்தில் தண்ணீரோ, ஒரு சின்ன மிட்டாயோ கூட மரியாதைக்காகவோ மனிதாபிமானத்தாலோ கொடுக்கவில்லை.
மருது பாண்டியன் ஒரு டொக்சியில் என்னை அழைத்துச் சென்றார். "வழியிலேயே சாப்பிடலாமா அல்லது கெஸ்ட் ரூமுக்குப் போய் ஆறுதலாக சாப்பிடலாமா?" என்று கேட்டார். நான் "போய் சாப்பிடலாம்" என்றேன். அதற்காகப் பிறகு தான் வருந்தினேன்.
கிரிலப்பனைக்கு வந்து பெட்டியை வைப்பதற்கு முன்பே சாப்பாட்டைத் தேடினேன். ஹரிஹரன் தான் வந்தார். கதைத்தார். நான் பேச்சிலேயே "மணி மூன்று ஆகிவிட்டதே, சாப்பிடலாமா?" என்று மறைமுகமாகச் சொல்லிப் பார்த்தேன். அவர் கதைத்துக் கொண்டே இருந்தார். செவிக்குணவு இல்லாத போது தானே சிறிது வயிற்றுக்கும் ஈயப்படும்? காத்திருந்தேன். தனியொருவனாகிய எனக்கு உணவில்லாதபோது இவர் கதைத்தலையாவது அழித்திடுவோம் என்று துணிந்து கேட்டுவிட்டேன், "சாப்பிடப் போகலாமா?" என்று.
" நீங்கள் போய் வாஷ் ஒன்று எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நாங்கள் சாப்பிடப் போகிறதுக்கிருக்கு." என்றார் ஹரன்.
"அப்போ எனக்கு சாப்பாடு?" உரிமைக்காக குரல் கொடுத்தேன்.
"நாங்க தான் சாப்பிடப் போகிறதுக்கு இருக்கு." அழுத்திச் சொன்னார் ஹரன். பாண்டியனும் "ஓம்" என்றார்.
"நானும் உங்க கூட சாப்பிட வர்றேனே?" கோரிக்கை வைத்தேன்.
"எங்களுக்குத் தான் சாப்பாடு இருக்கு." என்றார் பாண்டியன்.
"எனக்கும் ஏதாவது வாங்கிட்டு வரமுடியுமா?" கெஞ்சினேன் நான்.
"எங்களுக்கு எல்லாம் சேத்து தான் சாப்பாடு வாங்கி வச்சிருக்கோம்." ஹரன் தொடர்ந்தார்.
"நான் இன்னைக்கு வர்றது உங்களுக்குத் தெரியும் தானே? எனக்கும் சேத்து சாப்பாடு வாங்கியிருக்கலாமே?" என்று கேட்டேன்.
"ஐயோ உங்களுக்காகத் தான் நாங்கள் சாப்பிடாமக் காத்துக்கொண்டு இருக்கிறோம்." என்றார் ஹரன்.
"அடப்பாவிகளா, நான் வர்ற வரைக்கும் காத்திருந்து என்னை விட்டுட்டு சாப்பிடப் போறாங்களா?" மனசுக்குள் அதிர்ந்தேன் நான்.
"சாப்பிட்டுட்டு அப்புறமா வாஷ் எடுத்துக்கிறீங்களா? பசிக்குது." என்றார் ஹரன்.
"அப்போ எனக்கும் சாப்பாடு தருவீங்களா?" பரிதாபமாகக் கேட்டேன்.
குழப்பத்துடன் ஹரன் சொன்னார், "ஐயோ உங்களுக்காகத் தானே காத்துக்கிட்டு இருக்கோம், சாப்பிடாம?"
சாப்பிடும் போது தான் ஒரு விஷயம் எனக்குப் புரிந்தது…. எங்களுக்கு… நாங்கள்… என்று சொல்லும் போது நமக்கு… நாங்கள் என்று அனைவரையும் சேர்த்துக் கொள்ளும் (சொல்லும்) பாசக்காரங்க இலங்கைத் தமிழர்கள் இவர்கள் என்று.
"ச்சே" என்று சொல்லிக் கொண்டேன்.
