கதை கதையாம்

இன்னும் ஒரு கற்பனை கதைப்பு - உண்மைச் சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

கிருலப்பனையில் நின்று கொண்டிருந்த என்னை சந்திக்க சுபேந்திரன் வந்திருந்தார். அவர் வந்து சேர்ந்ததும் தான் வந்து சேர்ந்துவிட்டதாகத் தன் மகனிடம் கைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு சொல்லி முடித்ததும் கைபேசி இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு என்னிடம் தன் உரையாடலைத் தொடர்ந்துவிட்டார்.

"உங்க மனைவி கிட்ட பேசலியா?" என்று கேட்டேன் நான்.

"நான் எதுக்கு அவங்க கிட்ட பேசணும்?" என்று பதில் கேள்வி கேட்டார் சுபே.

"என்னங்க நல்ல உறவுக்கு அடிக்கடி பேசுறது தானே நல்லது?" இது நான்.

"பேசறதுக்கு சில நேரம் இருக்குது. நான் என் மனைவியிடம் அதிகம் பேசறதே இல்ல. எப்பவாவது பேசுவேன்" என்றார் சுபே.

"அடப்பாவிகளா! எப்பவாவது தான் பேசுவீங்களா?" அப்படின்னா எப்படிய்யா இத்தனை காலம் குடும்பம் நடத்துறீங்க?" சந்தேகத்தை வெளிப்படையாகச் சொன்னேன் நான்.

"குடும்ப வாழ்க்கையில மட்டுமில்ல, எந்த உறவிலேயும் பேசுறதுக்கு ஒரு காலம் இருக்கு. எப்பவுமே பேசிக்கிட்டே இருந்தா வெறுப்பாப் போயிரும்" தெளிவாகப் பேசி என்னைக் குழப்பிவிட்டார் சுபே.

"அப்படின்னா எங்கிட்ட இத்தனை காலமா நண்பரா இருக்கிறீங்க. அடிக்கடி பேசறீங்க. இப்பக் கூட எங்கூட பேசிட்டுத் தானே இருக்கறீங்க?"

"நான் உங்கக் கூட பேச இல்லியே? பேசற மாதிரி நீங்க நடந்துக்கவும் இல்லியே!" சுபே என்னைக் குழப்பவும்  ஒரு அழைப்பு வந்தது. அமைதியாக இருக்கும்படி சைகை காட்டியபடியே "என்னோட மனைவி கதைக்கிறாங்க" என்றார்.

சிறிது நேரம் அங்கும் இங்குமாக நடந்து கொண்டே சுவராசியமாகப் பேசிக் கொண்டே இருந்தார் சுபே. அரை மணி நேரத்துக்குப் பின் வந்த அவரிடம் நான் கேட்டேன், 

"என்னங்க, மனைவி கிட்ட பேச மாட்டேன்னு சொன்னீங்க, இப்போத் தான் நல்லா கடல போட்டு முடிச்சீங்க. அது பரவாயில்ல, எங்கிட்ட பேசவே இல்லைன்னு சொன்னீங்களே, அது என்ன கணக்கு?"

"ஐயோ, கதைக்கறதுக்கும், பேசறதுக்கும் வித்தியாசம் தெரியலியா உங்களுக்கு?"

"இது என்ன புதுக்கத?"

"கதைக்கிறதுன்னா உங்க மொழியில பேசறது. பேசறதுன்னா எங்க மொழியில் ஏசுறது அல்லது திட்டறது."

நான் கொஞ்சம் புரிந்தும் புரியாததுமாகக் கேட்டேன், "அப்படின்னா நண்பர்கள் நேசிக்கிறவங்க கூட பேசறதே முடியாதா?"

"ஐய்யோ, பேசாதவங்க நண்பர்களே இல்ல, ஆனா, கதைக்கிறது தான் அதிகம் இருக்கணும். அடிக்கடி பேசிட்டே இருக்கற மாதிரி நடந்துக்கக் கூடாது."

உரையாடலைக்கூட சுவராசியமான கதை போல இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் ஈழத்துத் தமிழ் நண்பரை நினைத்து சிரித்துக் கொண்டேன்.

(அப்பாடி…. விமான நிலையத்தில் காத்திருக்கும் போது எழுத வேண்டும் என்ற என் நீண்ட கால கனவு இப்போது, இந்த படைப்பை எழுதியதில் நிறைவேறிவிட்டது. நல்ல துவக்கம் தான், தொடரும், தொடர வேண்டும்.)